Gdy ustawiasz flex-grow na elemencie potomnym, spodziewasz się, że rozciągnie się on na dostępną przestrzeń w kontenerze. Tymczasem po zapisaniu stylów nic się nie zmienia, a elementy wyglądają dokładnie tak samo jak przed edycją. Dzieje się tak, ponieważ flex-grow rozdziela wyłącznie tak zwane wolne miejsce, czyli nadwyżkę przestrzeni, która pozostaje po umieszczeniu wszystkich elementów na osi głównej. sprawdź szczegóły suma szerokości lub wysokości elementów potomnych wraz z ich marginesami i obramowaniami wypełnia kontener co do piksela, wolnego miejsca nie ma wcale. Wartość flex-grow nie ma wtedy czego rozdzielać, więc pozostaje bez widocznego efektu, niezależnie od tego, jak wysoką liczbę wpiszesz.

Aby przekonać się, czy problem leży właśnie w braku wolnego miejsca, wykonaj prosty test. Ustaw elementom potomnym mniejszą szerokość bazową, na przykład przez flex-basis lub width, i sprawdź, czy przestrzeń zaczyna się rozkładać zgodnie z oczekiwaniem. Możesz też tymczasowo dodać do kontenera justify-content: flex-start i zmniejszyć sumaryczną szerokość dzieci, aby zobaczyć wyraźną lukę po prawej stronie lub na końcu osi. Innym sposobem jest użycie narzędzi deweloperskich w przeglądarce, które podświetlają wolne miejsce w kontenerze oraz pokazują rzeczywiste rozmiary elementów. Jeśli po tych zmianach flex-grow zaczyna działać, masz potwierdzenie, że wcześniej brakowało po prostu miejsca do rozdzielenia.

Praktyczne rozwiązanie zależy od tego, co chcesz osiągnąć. Jeśli potrzebujesz, aby konkretny element pochłaniał całą wolną przestrzeń, zadbaj o to, by inne elementy nie rozciągały się nadmiernie i by kontener miał ustaloną szerokość lub wysokość większą niż suma rozmiarów bazowych dzieci. Pamiętaj, że elementy z flex-shrink domyślnie ustawionym na jeden mogą się kurczyć, przez co wolne miejsce pojawia się rzadziej, niż się spodziewasz. Warto też sprawdzić, czy na osi głównej nie działa justify-content, które może wizualnie maskować efekt. Gdy kontener jest zbyt ciasny, zamiast zwiększać flex-grow, rozważ zmianę flex-direction, dodanie zawijania wierszy albo świadome ustawienie flex-basis na zero, co często odsłania wolną przestrzeń i pozwala uzyskać pożądany układ.